تشکیل آهنرباهای دائمی

فولاد یا سایر مواد می توانند به آهنرباهای دائمی تبدیل شوند زیرا پس از پردازش و پردازش مناسب، ناهمواری داخلی در وضعیت بهتری قرار می گیرد و نیروی اجباری بیشترین میزان را دارد. ساختار بلوری، تنش درونی و سایر ناهمگنی های آهن بسیار کوچک است و نیروی اجباری به طور طبیعی کم است. برای مغناطیسی یا مغناطیسی زدایی آن نیازی به میدان مغناطیسی قوی ندارد. بنابراین نمی تواند به آهنربای دائمی تبدیل شود. عموماً موادی که به راحتی مغناطیسی و غیر مغناطیسی می شوند، مواد مغناطیسی «نرم» نامیده می شوند. مواد مغناطیسی "نرم" را نمی توان به عنوان آهنرباهای دائمی استفاده کرد، آهن متعلق به این نوع مواد است

برای بازدید از محصولات ما کلیک کنید: آهنربای متخلخل NdFeB

درست مانند نوع میله های فولادی مغناطیسی که معمولاً می بینید. آهنرباهای دائمی اجسامی هستند که پس از حذف میدان مغناطیسی خارجی می توانند مقدار مشخصی مغناطیس باقی مانده را حفظ کنند. برای اینکه مغناطیسی باقیمانده چنین جسمی صفر شود و مغناطیس کاملاً حذف شود، باید یک میدان مغناطیسی معکوس اضافه شود. مقدار میدان مغناطیسی معکوس لازم برای مغناطیس زدایی کامل ماده فرومغناطیسی را اجباری ماده فرومغناطیسی می نامند. فولاد و آهن هر دو فرومغناطیسی هستند، اما اجبار آنها متفاوت است. فولاد دارای اجباری بزرگتر است، در حالی که آهن دارای اجبار کمتری است. زیرا در فرآیند فولادسازی، کربن، تنگستن، کروم و عناصر دیگر به آهن اضافه می شود تا فولاد کربنی، فولاد تنگستن، فولاد کروم و غیره ساخته شود. افزودن کربن، تنگستن، کروم و سایر عناصر باعث ایجاد ناهمگنی های مختلفی در فولاد در شرایط دمایی معمولی می شود، مانند ساختار کریستالی ناهموار، تنش مغناطیسی ناهموار داخلی. این ناهمگنی ها در خواص فیزیکی همگی باعث افزایش اجباری فولاد می شوند. علاوه بر این، هر چه درجه ناهمواری در یک محدوده خاص بیشتر باشد، نیروی اجباری نیز بیشتر می شود. با این حال، این ناهمگونی ها وضعیت بهتری نیست که فولاد تحت هیچ شرایطی به آن رسیده یا رسیده است. برای دستیابی به وضعیت بهتر ناهمگنی داخلی فولاد، عملیات حرارتی یا ماشینکاری مناسب باید انجام شود. به عنوان مثال، در حالت ذوب، فولاد کربنی دارای خواص مغناطیسی مشابه با آهن معمولی است. پس از خاموش شدن آن از دمای بالا، ناهمواری به سرعت رشد می کند و می تواند به یک ماده آهنربای دائمی تبدیل شود. اگر فولاد به آرامی از دمای بالا سرد شود، یا فولاد خاموش شده در دمای 600 یا 700 درجه سانتیگراد ذوب شود، اتم های داخلی زمان کافی برای چیدمان در یک ساختار پایدار خواهند داشت و ناهمگونی های مختلف کاهش می یابد. نیروی اجباری بر این اساس کاهش می یابد و دیگر به یک ماده آهنربای دائمی تبدیل نمی شود.